उसळ म्हणाली पावाला
बघतोय मेला गाववाला ।
घाम फुटला कांद्याला
लिंबू पळाले कोपर्याला ।
शेव कोथिंबीर कुचकामी
तूच मला वाचवायला ।।
'लग्गेच येतो' पाव म्हणाला
जाळ तर्रीला घेऊन निघाला ।
तेल तिखटाचा कोट केला
मिळून करूया मुकाबला!
वेगळे उरलो नावाला
मिसळ म्हणूया आपल्याला!
ऐकतो कुठला गाववाला
चमचा घेऊन तो भिडला ।
तर्रीत टाकले पावाला
बाकीच्यांचा एकच काला ।
मिटक्या मारीत सगळे खाऊन
आनंदाने निघून गेला!!
- अनिरुद्ध रास्ते
पावसाळ्यात घट्ट होतात दरवाजे..
दोष देतो आपण
पावसाला...
पण उंबर्यातच अडकून असतात,
भिजलेल्या काही आठवणी!
उन्हाळ्यात सैल पडतो दरवाजा..
तोही वाळून जातो,
सहज लागतो..
पण वाळून बिचार्या
तिथेच असतात पडलेल्या,
भिजलेल्या काही आठवणी!
लावलेल्या दरवाजाच्या
फटी तशाच राहतात...
गारठतात, कुडकुडतात,
तरीही अडकूनच राहतात...
भिजलेल्या काही आठवणी!
ऋतू येतात जातात..
उंबरेही झिजतात...
मनाची माती झाली
तरी अंकुरत नाहीत....
भिजलेल्या काही आठवणी!
-अनिरुद्ध रास्ते
तरणांगणी त्या निळ्याशारश्या
लाट हळुहळू सरकत होती
संथगतीने पाण्यामधुनी
परी जलातिल पोहत होती।
कधि खाली कधि वरती जाउन
मासळिला ती हरवत होती
जलपटलावर रांगोळी जणु
लहरींची ती काढत होती।
शिक्षक होउन नेतृत्वाने
मार्ग नव्यांना दावत होती
पदके, गौरव, पुरस्कार अन्
मानमरातब मिळवत होती।
अखंड राहो यशमाला ही
उदंड गौरव असुदे भाळी
कर्मयोग जलपरी गीतेतिल
सुगम्य राहो सगळ्यांसाठी!
-अनिरुद्ध रास्ते
का पितोस बाळा, दुःख दाबण्यासाठी?
का पितोस बाळा, स्वप्न फुलविण्यासाठी?
विश्वास आतला, तुझा तुझ्यावर नाही?
की आधार मनाचा, तुझाच तुजला नाही?
मद्यप्राशनासाठी, कारण का लागावे?
स्वतःवरी मदिरेला, राज्य करु का द्यावे?
मलाही अनुभव आहे, हरवून कधी जाण्याचा
परंतु त्यापायी रे, नियंत्रण का हरवावे?
जल्लोष नसावा किंवा, नसो कुठे ओशाळा
सुरा सुरांची घेता, नको कोणता चाळा
ताब्यात तिच्या जाताही, ताब्यात तिला ठेवावे
दुःखांना अन् स्वप्नांना, स्वतःच सांभाळावे!
- अनिरुद्ध रास्ते
आवरुनी सारंग आळवा,
मल्हाराची चीज।
घामाच्या धारांना पळवे
जलधारांची भीज।।
गुलमोहर अन् आंब्याचाही
रंग केशरी सरला।
श्यामलसुंदर आकाशी अन्
हरित धरेवर खुलला।
छत्री, टोप्या, काळे चष्मे
फेका माळ्यावरती।
पळा अंगणी, थेंब टपोरे
झेला अंगावरती।।
हात पसरुनी करूया स्वागत
सरसर सुरेल सरींचे ।
पाऊस पहिला मनीं साठवू
आशीर्वाद वरुणाचे।।
- अनिरुद्ध रास्ते
आईच्या पोटात अंधार गुडुप!
मायेची ऊब नि शांतता खूप
कुणि मला हे सांगेल कां? की
हे सगळं सोडून बाहेर का जायचं?
लपेटून दुपट्यात छान झोपायचं
दुडुदुडु धावत घर फिरायचं
कुणि मला हे सांगेल कां? की
हे सगळं सोडून शाळेत का जायचं?
शिक्षण घ्यायचं, प्रगल्भ व्हायचं
ज्ञान वाटून अजून वाढवायचं
कुणि मला हे सांगेल कां? की
लक्ष्मीसाठी शारदेला का नाडायचं?
मोठं व्हायचं नोकरी करायची
जनताजनार्दनाची सेवा करायची
पण कुणी मला हे सांगेल कां? की
यासाठी कुटुंबाची मनं का मोडायची?
मुलीला शिकवून मोठं करायचं
धडाक्यात भारी लग्न करायचं
पण कुणि मला हे सांगेल कां? की
तिला परक्याचं धन का म्हणायचं?
नातवंडांसंगे खेळ खेळायचे
म्हातारपण विसरून लहान व्हायचं
पण कुणि मला हे सांगेल कां? की
त्यांना संस्कृती कधी शिकवायची?
संसार करायचा, तृप्त व्हायचं
हळूच सगळ्यातून मुक्त व्हायचं
मग कुणि मला हे सांगेल कां? की
पुढच्या जन्मी परत का यायचं?
- अनिरुद्ध रास्ते
