कॉफी!

होऊन कडू अन् काळा

मी कपात पडलो होतो।

गरम त्यात डोक्याने

धुमसत आतुन होतो।।

येऊन तुझ्या स्निग्धाने

कशी कशिदाकारी केली।

रूपावर माझ्या आता

मी स्वतःच भाळत होतो!

जरि वरी पांढरा फेस

तरि आतुन धगधग क्लेश।

साखर तवहास्याची

मी हळूच झेलत होतो!

ढवळुनी कराने माया

निवविशी अपुले द्वैत

ओठांनी आता माझ्या

मी मलाच चुंबत होतो!

-अनिरुद्ध रास्ते

लाट

लाट येई पायी माझ्या

वाळूवर फुटतसे।

जाई परत निवांत

मला ओढू बघतसे!

ओढ सोडवत नाही

जातो कंबरखोलात।

धप्पा देई पाठीवर

जल्लोष एकक्षणात!

उसळत फेसाळत

येई एकामागे एक।

कधी आवाज गंभीर

कधी हेलावते मूक!

कधी एकटीच येई

कधी जोडीसाखळीने।

घेरु पाही चारी दीशा

पळतो मी शिताफीने!

अशी मैत्रीण ती माझी

लाट समुद्राची पोर।

खेळ खेळू युगे युगे

नाही आनंदाला पार!

- अनिरुद्ध रास्ते

जाळे मनिचे

अथांग निळ्यावर 

अर्धी पसरली पाने,

शंभरीतल्या पन्नाशीचा

आलेख काढला त्याने!

विणले वाटे 

विचारजाळे मनिचे

उरले कितितरी

अजून अनुभवण्याचे।

अल्याड जाळिच्या, 

भौतिक विश्व जे जगले

पल्याड राहिले, 

अनंत किती बघण्याचे।

या जाळ्यातच 

अडकला जिवाचा मासा

तुटेल जेव्हा, 

तो क्षण मुक्तिचा खासा!

-अनिरूद्ध रास्ते

पन्नाशी आली!

दुसर्‍या सत्राची तरुणाई आली

पुनर्जन्माची जणु नांदीच झाली

अनुभव, उत्साह घेऊन आली,

आली आली आली पन्नाशी आली!

युवाही नाही नि वृद्धही नाही,

उच्छृंखल नाही नि शिथिल नाही,

संयमासह शक्तीला घेऊन आली

आली आली आली पन्नाशी आली!

कुठे केसांना पांढरी किनार

कुठे नजरेला चाळीशी आधार

सुटलेली पोटं पट्यानी बांधली

आली आली आली पन्नाशी आली!

तूतूमैमै आता सोडून देऊ

मिळाले जे त्याचा आनंद घेऊ

हौसेने जगण्याची वेळ ही आली

आली आली आली पन्नाशी आली!

- अनिरुद्ध रास्ते

चिरंतन माझा कान्हा!

तो निघून गुपचुप गेला,

मन तिथेच अडले होते,

नाजूक तिच्या हातांनी

हृदयी धरले होते!

पाय निघेना झाला

तरी कर्तव्याची आस

सोडून तिच्यासह गेला

अपुल्या मोरपिसास!

झोपेत तिच्या वदनावर

असीम शांतता होती

अन् सौख्यसमाधानाची

भरती अखंड होती

वळताच कुशीला खुपली

जरी शय्या ती मखमाली

दर्शन मोरपिसाचे

गालांवर खुलवी लाली!

जरी दूर देहाने

तो कधीही, कितीका झाला

हृदयी प्रेमभराने

चिरंतन माझा झाला!!!

-अनिरुद्ध रास्ते

बरळिता!

बरळ बरळ बरळ किती

निकस काव्य बाईऽऽऽ

वृत्त-जातिप्रती झटता,

अर्थ कळत नाहीऽऽऽ

दंगुनी व्यंगात बधिर

बरळ बोलती,

निरस निरस कथवुनी

वृत्बंध तोडितीऽऽऽ

बरळाचा भंकससा 

गरळ ओकती,

थातुरमातुर परी शेवटी

स्फुटत स्फुटत जाईऽऽऽ

- अनिरुद्ध रास्ते

आपल्याला आपला चहाच बरा!

कुठे ती नक्षी नि कपाचा तोरा

वाफेची फुसफुस, फेसाचा नखरा

साधासुधा रांगडा मित्रच खरा

आपल्याला आपला चहाच बरा!

लावा रे फिल्टर, गाळा रे कट

उरकतच नाही, काही पटापट

किटलीतून ओता, नि समोर धरा!

इतका सोपा आपला चहाच बरा!

कुठेही उकळा, कसाही गाळा

चिमट्याने पिळा, पिशवीतून घोळा

वेळेला कामाचा मित्रच खरा

आपल्याला आपला चहाच बरा!

हिच्या काही गोतांनी केली फितुरी

मैत्रीण जोडली काळी चिकोरी

'फिल्टर' नावें झाली दक्षिणी सुंदरा!

तरीही आपल्याला चहाच बरा!

वडे आणि भज्यांसंग हिचे नाही जमत

उभी नाही राहत ही पावसात भिजत!

तिथे येतो मदतीला उबेचा झरा,

आपल्याला आपला चहाच बरा!

कुठेही असतो, कधीही मिळतो

मित्रांच्या कोंडाळ्यात मिसळून जातो

अमृताला येतील का कशायाच्या सरा?

आपल्याला आपला चहाच बरा!

आपल्याला आपला चहाच बरा!

- अनिरुद्ध रास्ते